Rise of the Tomb Raider

Anasayfa > Açık Dünya Oyunları

Şimdi düşündüm de 2013 ne yıl olmuş öyle. The Last of Us, GTA 5 ve BioShock Infinite gibi ayrı yıllarda çıksalar yılın oyunu olacak üç mükemmel oyunun üstüne bir de Tomb Raider’ın küllerinden doğuşuna tanık olduk. Gençleşen ve kariyerine sıfırdan başlayan Lara, oyunculara Tomb Raider’ın uzun bir maceradaki ilk parça olduğunu daha en baştan hissettirmişti. İki yıl gibi kısa bir süre sonra bu macera devam ediyor.

Rise of the Tomb Raider’da karşımıza çıkan Lara Croft ilk oyundakine göre kesinlikle daha olgun, ama sanki bir süper kahramanın ilk yıllarındaymış gibi bir izlenim bırakıyor. Yetenekli ve zeki fakat fazla hevesli. Bu kadar hevesli biri, babasının ölmeden önceki araştırmasını karıştırınca yerinde duramıyor tabii. Atıyor kendisini aksiyonun dibine.

Crystal Dynamics’in 2013’teki Tomb Raider’dan sonra işe aileyi katarak Lara’yı olgunlaştırmayı tercih etmesi tam yerinde olmuş. Doğal olarak karakter gelişimi ilk oyundaki kadar bariz hissedilemese de oyunun başından sonuna kadar olan süreçte Lara Croft’un katettiği yol rahatça anlaşılabiliyor.

Yine de hikayenin dört dörtlük olduğu söylenemez. Oyunun sürükleyici yapısına gayet güzel ayak uyduruyor ve birtakım sürprizlerle (bazıları kabak tadı verse de) diken üstüne tutmayı başarıyor. Ancak Rise of the Tomb Raider macera ve keşif üzerine kurulu bir oyun ve bu durum hikayeye de yansımış durumda. Eğer bundan fazlasını görmeyi, duygu seli yaşamayı beklemiyorsanız hikayeden genel olarak memnun kalacağınızı söyleyebilirim.

Hikayeyi arkada bıraktığımıza göre doğrudan bahsetmek istediğim noktaya geleyim. Rise of the Tomb Raider kesinlikle çok güzel bir yapım ama devam oyunu olduğu için ister istemez gösterdiği gelişimi de göz önüne almak gerek. Sırf Call of Duty ve Assassin’s Creed gibi her yıl çıkmıyor diye görmezden gelemeyeceğim kadar yetersiz sayıda gelişim var yeni Tomb Raider’da. İlerleyen satırlarda değineceğim birçok yenilik var elbette ama bunların hepsi ilk oyunun üstüne serpilen bir baharat tadında. Animasyon ve aksiyon gibi temel öğelerde Rise of the Tomb Raider çok az yenilik getirmiş.

Aksiyon Kadını Lara

2013’teki Tomb Raider pek çok yönden kaliteli bir oyundu. Aksiyon dinamikleri de yeterliydi ama kesinlikle daha fazlası için bir açık kapı bulunuyordu. O Tomb Raider’ı çok sevmiş biri olarak devam oyununda görmeyi beklediğim ilk şeylerden biri aksiyonun gelişime uğramasıydı. Uğradığı yerler elbette olsa da bana yeterli gelmedi.

Vuruş hissi ve animasyon çeşitliliği gibi konularda çok ama çok az ilerleme kaydedilmiş. Bunun üstüne Lara’nın hala vuracağı yere değil de imlece nişan alması gibi basit bir cila bile es geçilmiş. Hadi bu gibi özelliklerin yapılmamasını bir yere kadar kabul edebilsem de alanların çok dar olması oynanış açısından beni en çok rahatsız eden şeylerden biri oldu. Gizliliğin daha fazla ön plana çıkmasıyla orantılı olarak daha çok taktik gerektiren çatışma alanları vardı hayalimde. Oyun boyunca çok az sayıda bu tip alanlarla karşılaştım.

Aksiyon ve gizlilikte hoşuma giden taraflar silah çeşidinin arttırılması ve gizlilikte kullanılabilecek daha fazla eşya eklenmesi oldu. Zehir dumanlı ok ve bıçak gibi yeni silahların yanında artık bomba da yapabiliyoruz. Bu sistem The Last of Us’takine oldukça benzer bir şekilde işliyor. Yerde bulduğunuz şişe ve konserve kutusu gibi eşyalarla düşmanların dikkatini dağıtabildiğiniz gibi oracıkta bombaya da çevirebiliyorsunuz kendilerini. Molotof kokteyli, duman bombası ve şarapnel bombası gibi silahları o anda yapıp kullanmak zorundayız. The Last of Us’taki gibi çantaya atayım sonra işime yarar demek yok. Eşyalar çatışmalarda fazlasıyla bulunduğu ve bomba yapımı kolay olduğu oldukça kullanışlı bir yenilik olmuş bombalar.

Silahların üstüne Lara’nın görüş kabiliyetinde ve yeteneklerinde de ufak tefek yenilikler var. Örnek olarak Lara artık Commandos misali düşmanlardan birinin diğer bir düşman tarafından görülüp görülmediğini görüş özelliği sayesinde anlayabiliyor.

Çatışma dinamiklerine, özellikle de gizliliğe getirilen yenilikler hoş olsa da istediğim keyfi bulamadım. Bunun sebebi, daha önce söylediğim gibi, önüme sunulan malzemeleri kullanacak bir alanımın olmayışı. Oyunun büyük bir çoğunluğunda kafamı kullanıp taktik yapabileceğim veya işler sarpa sardığında ne yapsam diye düşünebileceğim bir genişlik yok. İlk oyunla olan benzerlikte en çok bu kısım beni rahatsız etti. Keşke haritadaki büyüme oranı çatışma alanlarına da yansısaymış.